Miles Dewey Davis III (ur. 26 maja 1926 w Alton w Illinois, zm. 28 września 1991 w Santa Monica w Kalifornii) – amerykański trębacz, lider grup jazzowych i kompozytor, uznawany za jednego z najbardziej znaczących i innowacyjnych muzyków dwudziestego wieku. Stał na czele niemal każdego istotnego etapu rozwoju jazzu od czasów drugiej wojny światowej, po lata dziewięćdziesiąte. Pojawił się na wielu spośród ważnych nagrań bebopowych, był prekursorem jazz rocka i nagrał pierwszy cool jazzowy album. Był jedną z osób odpowiedzialnych za rozwój jazzu modalnego, a jazz fusion powstało w wyniku jego współpracy z innymi muzykami w późnych latach sześćdziesiątych i wczesnych siedemdziesiątych. Free jazz był jedynym powojennym stylem, na który Davis nie miał znaczącego wpływu, jednakże był później uprawiany przez niektórych muzyków występujących w zespołach Davisa. Jego nagrania, razem z dorobkiem koncertowym jego licznych grup, odegrały kluczową rolę w procesie akceptacji jazzu jako gatunku muzycznego o trwałej wartości. Słynął z ospałego, melodycznego stylu i lakonicznej, czasem konfrontacyjnej osobowości. Był symbolem potencjału komercyjnego muzyki jazzowej. Davis był jednym z późnych przedstawicieli linii trębaczy jazzowych, którą rozpoczął Buddy Bolden i która objęła Joe'a "Kinga" Olivera, Louisa Armstronga, Roya Eldridge'a i Dizziego Gillespie. Był porównywany do Duke'a Ellingtona jako innowatora muzycznego; obaj byli zręcznymi graczami na swoich instrumentach, ale nie uważano ich za technicznych wirtuozów. Najsilniejszą stroną Ellingtona była kompozytura i przewodzenie dużym zespołom muzycznym, z kolei Davis miał talent do organizowania utalentowanych muzyków w małe grupy i tworzenia przestrzeni, w której mogli się oni rozwinąć. Wielu znanych jazzmanów grało w jednej z grup Davisa. Biografia Mając 13 lat pod wpływem ojca nauczył się grać na trąbce. W 1944 r. wyjechał do Nowego Jorku na studia w Juliard School of Music. Po roku zrezygnował. Został trębaczem w zespole swego idola - Charliego Parkera, z którym grał do 1948 r. Pierwszą płytę nagrał z Parkerem w 1945 r. Równocześnie występował z big bandami prowadzonymi przez Benny'ego Cartera i Billa Ecksteina. Przy okazji pierwszego nagrania własnej kompozycji Donna Lee (1947) poznał aranżera Gila Evansa, z którym później współpracował. Pierwsza autorska płyta nosiła tytuł miles davis all stars. W 1948 r. stworzył własną grupę - nonet (m.in. Gerry Mulligan, John Lewis, Johnny Carisi), z którą nagrał płytę Birth Of Cool. Był to początek w jazzie nurtu nazwanego cool jazz. W połowie 1949 r. uzależnienie od heroiny zakłóciło poważnie rozwój jego kariery na ponad 4 lata. Nagrywał w tym okresie płyty, ale nie był w stanie grać na koncertach. Sensacyjny powrót Milesa na scenę miał miejsce w 1955 r. podczas Newport Jazz Festiwal. Powstał wówczas kwartet (Davis, Philly Joe Jones, Red Garland, Paul Chambers). Rok później dołączył do nich John Coltrane, który pozostał w składach (kwintecie i sekstecie) Davisa aż do początku lat 60. Podczas gdy Coltrane realizował swe autorskie projekty, z kwintetem Davisa występował wówczas Sonny Rollins. Kwintet Davisa zapoczątkował hard bop. Ponowna współpraca Davisa z Gilem Evansem zaowocowała płytą Miles Ahead. Rozwinęła się ona przy kilku następnych płytach (m.in. wysoko oceniane Sketches of Spain i Porgy and Bess). Na Miles Ahead pojawiły się już pierwsze utwory skomponowane zgodnie z zasadami modalizmu, który stał się wyróżnikiem muzyki Davisa, przez następnych kilka lat. W 1959 r. ukazał się album Kind of Blue - jedna z najważniejszych i najpiękniejszych płyt w historii jazzu. W zespole grali już wówczas Cannonball Aderley oraz Bill Evans. Ścieżka dźwiękowa do filmu Louisa Malle'a - Windą na szafot przyniosła Davisowi popularność taże w Europie. Po odejściu Coltrane'a rozpoczął się okres zmian w kwintecie Davisa. Ostatecznie wykrystalizował się tzw. drugi kwintet z Herbiem Hancockiem, Ronem Carterem i Tonym Wiliamsem oraz Waynem Shorterem. Wprawdzie Davis nie podzielał ówczesnej fascynacji free jazzem, to jednak w grze owego drugiego kwintetu widać o wiele więcej swobody muzycznej niż w dotychczasowych jego zespołach. Dalsze poszukiwania Davisa skierowały go w stronę muzyki rockowej. Gdy skład zasilili Chick Corea, Joe Zawinul, Dave Holland oraz John McLaughlin - Davis rozpoczął nagrywanie płyt i granie koncertów z muzyką łączącą początkowo jedynie jazz z rockiem. Powstały przełomowe płyty In a Silent Way, Bitches Brew - złożone ze swobodnych, formalnie niemal w pełni improwizowanych utworów. Po kolejnych zmianach w składzie, muzyka Davisa przerodziła się w megafunk ostatnich płyt przed zamilknięciem trębacza w roku 1975. W latach 1975-1980 Davis przestał w ogóle grać. Był to wynik konsekwencji wypadku samochodowego i korzystania z wszelkich możliwych używek. W kwietniu 1982 r. powstał jego nowy zespół (m.in. Marcus Miller, Bill Evans, John Scofield, Mike Stern, Mino Cinelu), który zaczął koncertować i nagrywać płyty. Ostatnia formacja (m.in. z Kennym Garrettem i Foleyem), z którą Miles kocertował pod koniec lat 80. wyraźnie flirtowała z muzyką pop. Dzięki temu Davis zdobył sławę megagwiazdy, wykraczający daleko poza status muzyka jazzowego. Wydaną już po śmierci płytą Doo Bop (1993 r.) Davis wpisał się także w estetykę acid jazzu/hip hopu. Do końca kariery Miles był "żywą legendą", ale zarazem artystą najwyższego formatu. W Polsce wystąpił dwukrotnie na festiwalu Jazz Jamboree - w 1983 oraz w 1988 r. W 2001 r. w Kielcach odsłonięto, prawdopodobnie jedyny na świecie, pomnik Milesa Davisa. Davis został pośmiertnie wprowadzony 13 marca 2006 do Rock and Roll Hall of Fame (ang. Panteonu Sław Rock and Rolla). Znalazł się także w St. Louis Walk of Fame (Alei Sław St. Louis) i w Big Band and Jazz Hall of Fame (Panteonie Big Bandu i Jazzu). Istnieją także plany nagrania filmu biograficznego o Davisie z Donem Cheadlem w obsadzie.

Najważniejsze albumy Wykonawcy Miles Davis:

Inni polecani wykonawcy

Najpopulartniejsze utwoty Wykonawcy Miles Davis

galeria obrazów - Opony Continental - życzenia urodzinowe - Balustrady - cukrzyca